zaterdag 31 juli 2010 16:02
ALBLASSERDAM - Met enkele duizenden mensen gezellig druk, een zonnetje dat halverwege de ochtend goed doorkwam en natuurlijk de keuring van pony´s: de Alblasserdamse Paardenmarkt die afgelopen woensdag werd gehouden was weer als vanouds.

Door Ardjan Boersma
De dag begint al vroeg voor een aantal mensen. Nog voor zeven uur zijn al standwerkers, verkopers en marktkooplieden bezig met het neerzetten van hun handelswaar. Ook de belangrijkste verkopers - de paardenhandelaars - ontbreken niet. Echter, bij het sluiten van de markt om twaalf uur blijkt dat geen enkel dier is verkocht. Een Paardenmarkt zonder verkoop van paarden, tja… . Een wat oudere handelaar: "Ach jongen, die hele markt hier is een groot toneelstuk geworden, er wordt nooit iets verhandeld." Vroeger was het iets beter volgens de man uit Ottoland, maar was het in Alblasserdam ook niet veel soeps. "Weet je wat mijn vader altijd over Alblasserdammers zei? Het zijn kvp-ers: kijken, voelen, pleite ha ha ... ."

Veiligheid
Rond acht uur staat in de Kerkstraat een tiental mensen met felgekleurde hesjes aan te overleggen: hoe gaan we het doen vandaag? Een belangrijk onderdeel van de organisatie van de Paardenmarkt is het verzekeren van de veiligheid. Het is immers elk jaar erg druk in de Kerkstraat. Hoe voorkom je ongelukken of andere incidenten? Gerrit Sterrenburg waarborgt met zijn team al acht jaar de veiligheid gedurende de hele dag. Hij vertelt: "We moeten met allerlei dingen rekening houden. We verlenen uiteraard EHBO als dat nodig is, maar we moeten bijvoorbeeld ook zorgen voor goede hygiëne. Er wordt immers met paarden gewerkt." Twee aan twee lopen de EHBO-ers over de braderie. Sterrenburg: "Ze hebben allemaal een portofoon bij zich. Als er iets aan de hand is hoor ik dat meteen. Het zit eigenlijk zo: als ik niets hoef te doen gaat het goed."

Vijfduizend lootjes
Eén van de vele tradities is het verkopen van lootjes. Een stem schalt door de luidspreker: "Mévrouw, heeft ú al lootjes gekocht?! Twee voor maar één euro. Kijk die gezíchten eens bij die kraam! Massa's mensen staan zich te verlekkeren aan de práchtige prijzen die te vergeven zijn. Kom mensen, op is op!" Een jaar geleden was dat 'op is op' al het geval voordat de braderie was afgelopen. Daarom heeft het comité dit jaar maatregelen genomen. "We hebben de afgelopen jaren telkens in vier uur tijd vierduizend loten verkocht", vertelt één van de verkoopsters. "Vorig jaar waren voordat het twaalf uur was alle loten al op. Om dat te voorkomen verkopen we dit jaar vijfduizend loten. We hopen dat het allemaal op gaat." De opbrengst is bestemd voor het Paardenmarktcomité. De 7-jarige Estelle Verschoor heeft de hoofdprijs gewonnen. Ze ontving een waardebon van 350 euro waarmee ze een pony kan kopen.

Ponykeuring
Rond tien uur is het het drukst in de Kerkstraat. Honderden, zo niet duizenden bezoekers verdringen zich voor de verschillende kramen. Populair zijn de kramen met koek en snoep én de kramen met lekkere parfums. Laatstgenoemde kraam is onder vrouwelijke dorpsbewoners zeer populair. Nadat om kwart over tien het keuren van de pony´s is begonnen is de ergste drukte voorbij. Voor veel kinderen is dit het belangrijkste onderdeel van de Paardenmarkt: ze kijken hier al weken naar uit. Veel kinderen hebben hun paard gestald bij manege De Alblas. Al vroeg in de ochtend komen de kinderen in een lange sliert met hun pony naar de Kerkstraat gelopen. Eenmaal aangekomen zijn ze de hele ochtend bezig hun dier te borstelen, manen te kammen en de hoeven te verzorgen om hem of haar er goed uit te laten zien. Dit is belangrijk voor de keuring die om kwart over tien begint. De pony's rijden in verschillende categorieën (bepaald door de hoogte van de pony's) op het grasveld in de Meursingstraat. Daarna is er een keuring waarin de winnaars van de drie categorieën het tegen elkaar opnemen. Een blije Alicia Cuba is de overall winnaar.

Peperkoeken
Net na twaalf uur beginnen de eerste marktkooplui hun spullen in te pakken. Een enkele kraam is al uitverkocht waaronder die van de familie Kers. Ze hebben bijna al hun peperkoeken verkocht. "Weet je hoe dat komt? We staan hier al negentig jaar en na zoveel jaar weten we precies hoeveel we mee moeten nemen. Eigenlijk hebben we altijd ongeveer 20 tot 25 pakken koeken over. We weten precies hoeveel Alblasserdammers eten ha ha... ."

'Ook in de toekomst is er peperkoek te koop'

ALBLASSERDAM - De Paardenmarkt is in Alblasserdam een traditie die honderden jaren teruggaat. Elk jaar verschijnen op de bijhorende braderie dezelfde kooplieden. Een korte kennismaking met enkele bekende handelaren onder hen:

De kraam met peperkoeken en Jan Hagel is misschien wel de bekendste kraam van de braderie. "Peperkoek is een echte plaatselijke lekkernij." Aan het woord is mijnheer Kers uit Lopik. Hij vertelt: "De geschiedenis van onze familie en die van de paardenmarkt is nauw verbonden. De afgelopen negentig jaar hebben eerst mijn opa, later mijn vader en nu mijn broer en ik peperkoeken verkocht op de Paardenmarkt." De koeken worden gemaakt bij bakker Blanke in Bergambacht. "In Alblasserdam zijn de peperkoeken het populairst. In andere plaatsen zoals Groot Ammers verkopen we meer Jan Hagel. We staan daar ook op markten." Voor liefhebbers van de peperkoek is er hoop. Kers: "In de toekomst hoopt mijn neef de zaak over te nemen. De komende jaren is er dus nog steeds gegarandeerd peperkoek te koop op de Paardenmarkt."

'De man met die pannen'
Een andere bekende is Frans de Graaf. Zijn naam zegt waarschijnlijk niet zoveel. Bij het publiek van de Paardenmarkt is hij echter des te bekender onder de noemer: de man met die pannen. Hij vertelt: "Ik ben ongeveer vijftien jaar actief als pannenverkoper. Ik probeer mensen een stukje vertrouwen te geven en kwaliteit te bieden. Dit werkt naar mijn mening het best. Je zorgt ervoor dat mensen een jaar later bij je terugkomen." Dat De Graaf welbespraakt is, is iedereen waarschijnlijk wel opgevallen. Om de vraag hoe dat komt moet hij hartelijk lachen: "Weet je, dat zit gewoon in je. In 2000 of 2001, ik weet het niet eens meer, heb ik wel eens meegedaan aan het EK-standwerken. Toen vond ik het hartstikke leuk te laten zien dat ik goed kan praten. Nu maakt me dat niet zoveel meer uit: ik lever liever goede kwaliteit pannen."

Draaiorgel
De laatste in deze rij bekenden is: die man met het draaiorgel. Zijn naam is niet belangrijk, zegt hij zelf. "We staan hier al veertig jaar en hebben het nog steeds prima naar ons zin. Elk jaar weten we we bezoekers prima te vermaken met onze deuntjes." Na de vraag of het bestaan als draaiorgelmuzikant zwaar is kijkt hij peinzend voor zich uit. "Ja jongen, het is een zwaar, maar het is ook een mooi beroep. Het contact met de mensen zou ik niet willen missen." Waarom sta je eigenlijk helemaal aan het eind van de rij kramen? Hij moet lachen: "Ik sta juist aan het begin van de rij. De mensen lopen hier de braderie op en de eerste die ze zien ben ik. Dat levert heel wat meer op dan als ik midden tussen alle kramen ga staan. Trouwens als ik dat zou doen zou ik problemen krijgen met de kraamhouders. Sommige mensen hebben er een hekel aan en lopen daarom snel door. Een draaiorgel voor je kraam, dat verkoopt niet. Ik sta hier al veertig jaar en heb nooit problemen gehad. Ik verdien er mijn brood mee en de mensen die hier in de straat wonen vinden het gezellig. Wat wil je nog meer!?"