dinsdag 9 maart 2010 00:02
KERK IN DE KROEG

Arie Timmer is nu 58 jaar. Daar zat hij met een glas bier voor zich. Even na genieten van de dienst. Hij vertelde over zijn leven. Mijn vraag was: ,,Was dat een leven van diepe dalen?" ,,Zonder meer. Ja!" Dat 'ja' klonk opvallend hard. ,,Diepe dalen en teleurstellingen. Daardoor reageerde ik op het geloof met: sodemieter op. Wat moet ik daar mee? Niks. Toch kon dat zo niet blijven. Je weet dat er meer is." Tijdens het gesprek merkte ik steeds dat zijn woorden geladen waren met emotie. ,,Hoe kwam dan die verandering in je leven? Was dat door iets indrukwekkends of door allerlei kleine dingen?" Arie begon wild te gebaren: ,,Nee nee, dat waren geen kleine dingen. Als je steeds roept: 'God verdoe mij' en je merkt niet dat Hij jou keer op keer zegt: 'Arie kom', dan zijn dat geen kleine dingen. Die stem kwam steeds terug. Ik zei: 'GVD!', Hij zei: 'kom!' Ik leefde voor plezier, genieten, brallen en brullen. Trouwens, ik leef nog steeds voor plezier en genieten, maar nu ben ik gaan geloven." Nog steeds plezier en genieten en toch veranderd? Wat was dat? ,,Dit." Arie pakte zijn portemonnee en liet me een kaartje zien waarop stond: Jezus houdt van jou. ,,Dat heb ik altijd bij me. Hij is nu bij me." Arie lachte. ,,Dit is het mooiste in mijn leven. Ik heb tegen Hem aangeschopt. Maar Jezus kwam in een stalletje en de herders mochten bij Hem komen. Het minne volk van die tijd mocht komen. Zij vonden een thuis in zijn stalletje. Voor hen ging de hemel open. Nu lach ik omhoog. Niet tegen het leven, maar tegen Hem." Ik vermoedde dat Arie nog iets wilde zeggen, waardoor duidelijk werd waarom hij omhoog lachte. Ik vroeg of hij iets had waar hij spijt van had. Arie dook in elkaar. ,,Ja, geweldige spijt." Tranen. Stilte. ,,Ik kon nooit vergeven wat mijn vader mij heeft aangedaan. Daarom heeft God mij geroepen om hem te vergeven. Maar dat is nog onvoorstelbaar moeilijk. Dat ik me zo vies voelde." Toen Arie dat zei, dacht ik terug aan dat kaartje. Ik begreep nu ook de betekenis voor Arie, want op de achterkant van dat kaartje stond dat het bloed van Jezus reinigt. Ik vroeg of ik dat ook mocht schrijven. ,,Ja, want ik wil de herinneringen over deze incest niet wegdrukken. Het helpt me om erover te praten. Als ik me terugtrek in stilte moet ik er altijd aan denken. Mijn vader heeft alles kapot gemaakt. Het is als een weegschaal. Hij is diep naar beneden gezakt, maar ik moet hem uit de diepte halen. Ik moet hem toch weer met liefde zien. Nee, ik heb geen haat, maar wel pijn. Ik moet erover spreken. Ik mag hem niet veroordelen. Het oordeel is aan God. Ik vroeg Arie of ik nog iets speciaals moest doorgeven aan de lezers. Hij grijnsde weer van oor tot oor. ,,Ja natuurlijk: Jezus houdt ook van jou. Daarmee mag je het artikel beginnen en eindigen."

Gerard Vrooland